O kurna, to już tak dawno? Ech, jak ten czas szybko leci…

Gdyby nie ten film prawdopodobnie byłabym inną osobą.
I nie miała tych przyjaciół, których mam.

Brzmi dość patetycznie, wiem.

Szkoda, że dobre wrażenie jakie zrobił film zepsuli dwoma żenującymi sequelami…

...dopisuję się do ano. No, muszę. Film życia.
Obejrzałam dzisiątki razy, uczyłam się z niego angielskiego i dzięki niemu pokochałam Roba Dougana.

Ja też, ja też! To trzecia pozycja na liście filmów, które tworzą moje życie. I nie chodzi o ten niby cyberpunk – chodzi o filozofię.

I nie zgodziłbym się z twierdzeniem, że dzisiaj o filmie nikt już nie pamięta. Przecież Matrixowe motywy i powiedzonka są wszędzie.

Kamień milowy, jeśli chodzi o kino sci-fi. Obowiązkowa pozycja w domowej bibliotece :D

No, dzisiaj płyta Dougana jest już nie do dostania, niestety. A digipacka z instrumentalnymi wersjami utworów nigdy nie wydali w Polsce :(
Dlatego cieszę się, że nie pożałowałam tych 65 zeta 5 lat temu :)

konieckropka: Pierwsze było Star Wars jak jeszcze byłem małym gówniarzem. Otworzyło mi oczy na to, że mózg jest ważny. ;) No i jeszcze Władca Pierścieni, który nauczył mnie być jak najmądrzejszym i jak najlepiej wykorzystywać swoje możliwości.

Z filmów zdecydowanie te trzy. Ostatnio także Stardust, gdzie miłość przedstawiono dokładnie tak, jak zawsze mi się kojarzyła.

A V for Vendetta pod kątem myśli głębszych?

No, to część filmów wybieramy według podobnych kryteriów. :)

Matrix tak – do momentu, w którym udali się odbijać Morfeusza. (ale oglądałem go wiele razy – chyba więcej niż kilkanaście – więc zrzędzę, że mogłoby być lepiej)
A oprócz tego to Blade Runner, Odyseja kosmiczna, Ghost in the Shell… Moja fascynacja podobnymi tematami zaczęła się od „Opowieści o pilocie Pirxie”, potem były inne książki Lema, potem poznałem Gibsona. A wracając do filmów – to na uwagę zasługuje jeszcze „Mroczne miasto”. Matrix w ogóle czerpał inspiracje z wielu wcześniejszych dzieł. Niektórzy uważają to za wadę (takie przemieszanie różnych idei, symboli etc.), ale ja odczytuję to jako pewien znak czasów w których żyjemy (globalna wioska etc.)

A „Odyseja Kosmiczna 2001”? A „Łowca Androidów”? To też kamienie milowe…

@konieckropka: Jest jeszcze jeden film SF na którym jako kilkuletni brzdąc płakałem: „E.T.” ;)
I tego samego reżysera „Bliskie spotkania III stopnia”

@konieckropka:
„czemu DO momentu kiedy zaczeli odbijac Morfeusza?”
Chyba dlatego, że zaczął mi się wtedy gubić pewien klimat obecny na początku filmu. (zalane deszczem miasto, wszechobecna ciemność, przebudzenie Neo – i ta cała aparatura w postaci telefonów, i różnych urządzeń (był okres, gdy moim oknem na świat był modem i telefony przywodzą mi na myśl dawne czasy). Potem sceny na statku, te fotele i jeszcze całą masa innych drobiazgów)

Za to bardzo podoba mi się końcówka, gdy Neo mówi, że „teraz pokażemy im świat bez was”.

To, że uważam sequele „Matrix” za żenujące, nie oznacza, że nie szanuję osób o odmiennej opinii.

A co do „filozoficznej pełni” filmu „Matrix” – nie rozśmieszajcie mnie, przecież to popłuczyny po Philipie Dicku i to niezbyt konsekwentne.

Owszem, film jest przyzwoity, fajnie zagrany, z powalającymi w swoim czasie efektami, przyciągający smaczkami w rodzaju cytowania „GITS”, ale żadna rewelacja. Ot, kolejny film SF, który próbuje udawać coś głębokiego…

Wiesz gdzie jest różnica? Nie w tym jaki jest film, ale jak się film odbiera. Dla kogoś obejrzenie reklamy może być wystarczającym boźcem do jakiejś głębszej myśli. Dla mnie na przykład taki był Matrix. To nie o to chodzi, żeby film podał na tacy filozofię, ale żeby zmusił/ułatwił myślenie.

>na ekrany kin w USA wszedł Matrix

A nie… weszła Matrix?

W biologii mówi się „ta matrix”, bowiem jest „ta macierz”. Zapytałem tak przekornie, wiedząc, że wzbudzę tylko konsternację. Stwierdzenie ‘oglądam >Matrixa<’ jest udziałem „nieświadomego użytkownika języka” (termin chyba z Chomsky’ego):D. Nawet Firefox mi podkreśla „odmienioną” wersję:)