Poranna rozmowa na gg z kimś ważnym pozwoliła mi poznać, że jestem Introwertykiem

Kolejna szufladka, do której mogę się schować, no bo czemu nie!

Dziwne to, że ludzie mają taką naturalną skłonność, to mówienia i opisywania, jacy to oni nie są, albo kim są a kim nie! No więc... hm...
Ja jestem już Introwertykiem (jak wyżej),
Agnostykiem,
Idealistą (1w9)

... i wiele, wiele innych... Ah, szkoda gadać! Ja po prostu jestem sobą!


(Chociaż znać kolejne ciekawe słowo, nie zaszkodzi:)

Introwertyzm najlepiej można scharakteryzować, porównując go do ekstrawertyzmu. Introwertycy to ludzie, którzy czerpią życiową energię ze swojego wnętrza, dlatego też lubią i potrzebują samotności, aby tę energię odnowić. Ich idee, refleksje, spostrzeżenia, przeżycia duchowe to paliwo, dzięki któremu mogą efektywnie działać. Energię mogą również czerpać z kontaktów z innymi, ale tylko wtedy, gdy rozmawiają o tym, co ich interesuje, a nie o "pogodzie". Są niezwykle wyczuleni na bodźce, dlatego też dużo łatwiej, w porównaniu do ekstrawertyków, dochodzi u nich do "przedawkowania" wrażeń, objawiającego się zmęczeniem, rozdrażnieniem i zniechęceniem. Z kolei ekstrawertycy to osoby, które pobierają energię z zewnątrz - z nowych przeżyć, doznań, działań

Temat introwertyzmu i ekstrawertyzmu już na początku XX wieku podjął znany psycholog, Carl Jung. Stwierdził on, że temperament każdego człowieka można nanieść na oś rozciągającą się od "czystego" introwertyzmu do "czystego" ekstrawertyzmu. Uważał, że każdy temperament, mieszczący się pomiędzy tymi dwoma skrajnościami jest zdrowy - nie powinniśmy, bo w rzeczy samej nie jesteśmy w stanie, go zmieniać. Brak akceptacji własnego temperamentu może przynieść zaburzenia psychiczne. Powinniśmy za to umieć tak gospodarować naszą energią, by móc odpowiednio do potrzeb przesuwać się w naszych działaniach po skali introwertyzmu-ekstrawertyzmu. Dzisiaj znacznie trudniej niż za czasów Junga jest być introwertykiem. Normą, i to nie tylko w statystycznym znaczeniu tego słowa, jest ekstrawertyzm. Bardziej ceni się działanie niż myślenie, stanie w blasku reflektorów przedkłada się nad spokojną pracę. Jednak można nauczyć się sposobów łagodzących wysiłek związany z podejmowaniem ekstrawertycznych aktywności.
źródło

P.S. Jak można zaspać do pracy na godzinę 21:30? Mi się udało :( Eh, mam nadzieję, że nie bedzie żadnych konsekwencji! Kurde, każdemu może się zdarzyć. Tak mi głupio, ech... ;-/